آرشیو بخش »فیلم نامه «

درباره الی


دیروز در بحبوحه انتخابات و فرجه امتحانات پایان ترم، با دوستم تصمیم گرفتیم به سینما برویم و فیلم «درباره الی» را ببینیم.

مثل اکثر مواقع بدشانسی آوردیم و به علت سخنان گوهر بار استاد درباره انتخابات، ساعت ۳:۴۵ رسیدیم، در حالی که سانس ها ۵-۳ و ۷-۵ بود! از زور خستگی بلیط خریدیم و داخل سینما شدیم. با هم از هر دری حرف زدیم تا ساعت ۵ شد و سینما حسابی شلوغ شد. وارد سالن شدیم و فیلم را دیدیم.

نمی دونم بگم خوب بود یا بد! چون از فیلم های غم و ماتمی خوشم نمیاد. این فیلم هم یک تراژدی بود و باالطبع به مذاق من خوش نیامد.

ولی از حق نمی توانم بگذرم، جنبه های مثبت زیادی داشت:

۱٫ واقع گرا بود یعنی مثل خیلی از فیلم ها تخیلی و فضایی نبود!

۲٫ بر خلاف اکثر فیلم های ایرانی، پایانش قابل پیش بینی نبود. چون پایانش تلخ بود و بر عکس اکثر فیلم ها به ازدواج و خوشی منتهی نمی شد. از این لحاظ خوب بود چون بیننده را با خودش همراه می کرد.

۳٫ بازیگرها خیلی خوب احساساتشان را به بیننده منتقل می کردند. به طوری که بیننده خودش را جزئی از فیلم حس می کند.

۴٫ فیلمبرداری جالبی داشت. توی یک سکانس هیجانی فیلم، فیلمبردار با دوربین شروع به دویدن کرد که این حالت دقیقاً مثل این بود که بیننده می دود.

یک عیبی هم که می توانم بگیرم، صدابرداری فیلم بود. خیلی از موارد نامفهوم بود. نمی دونم مشکل از سینما بود یا خود فیلم ولی دومی محتمل تر به نظر می رسد! چون سینمای معروفی بود!

در کل شاید بشود گفت که فیلم خوبی بود. از معدود فیلم هایی بود که بعد از پایان فیلم احساس نکردم که پول و زمانم را حرام کردم! و به نظرم ارزش یک بار دیدن را دارد به شرطی که تحمل ناراحتی پایان فیلم را داشته باشید!

زیر شاخه: فیلم نامه  ۱۱ نظر
  • درباره وبلاگ

    اسمم «بهاره» است ولی از آن جایی که ما آدم ها همیشه در حسرت نداشته هایمان هستیم، اسم این وبلاگ را «پاییزه» گذاشتم!

    «پاییزه» بیشتر حُکم یک دفتر خاطرات را دارد، هرچند که بعضی از مطالبش ناشی از تخیل نویسنده است.